Hz. Peygamber'in nübüvvetini kanıtlama açısından beşâirü'n-nübüvve

Özet

Beşâirü'n-nübüvve, Hz. Muhammed'in önceki dinî metinlerde haber verildiğini ifade eden bir kavramdır. İslâm geleneğinde Hz. Muhammed'in peygamberliğini ispat yöntemlerinden biri olarak kullanılan bu düşüncenin kaynağı Kur'an'da yer alan bilgilerdir. Kadîm dinî geleneklerin ve metinlerin çoğunda zamanın sonlarında gelecek bir kurtarıcı inancı mevcuttur. Bununla birlikte Kur'an, geleceğe dair böyle bir beklentiye yer vermediği gibi Hz. Muhammed'in son peygamber olduğunu ve onun Yahudilik ve Hıristiyanlık başta olmak üzere önceki geleneklerde geleceği haber verilen kişi olduğunu vurgular. Hz. Muhammed'in Kitab-ı Mukaddes'te haber verildiği konusu erken dönemlerden itibaren müslümanlarla Ehl-i Kitap arasında gerçekleşen teolojik tartışmaların ana gündemlerinden biri olmuştur. Bu çalışma, yahudi ve hıristiyan geleneğin kurtarıcı beklentilerinin, Hz. Muhammed'in peygamberliğine delil olarak kullanılması problemini tartışmaktadır. Kur'an öncesi toplumlarda mevcut olan kurtarıcı beklentisi incelenmekte ve bu beklentinin peygamberlikle ilişkisi ele alınmaktadır. Konu erken dönem teolojik tartışmalar bağlamında beşâir-tahrif ilişkisi çerçevesinde araştırılmaktadır. Ayrıca Tevrat ve İncil kavramlarıyla Kur'an'da ve İslâm literatüründe ne kastedildiği tespit edilmeye çalışılmakta ve Kitab-ı Mukaddes metinlerinin hangi ölçüde delil olarak kullanılabileceği tartışılmaktadır. Araştırmada erken dönemlerden itibaren müslüman kelamcılar ve reddiye yazarları tarafından Hz. Peygamber'in nübüvvetini ispat bağlamında Kitab-ı Mukaddes metinlerinden getirilen deliller, metnin bağlamı ve tarihî arka planı bakımından değerlendirilmektedir. Ayrıca erken dönem yahudi ve hıristiyan teologların beşâret düşüncesine yönelik itiraz ve eleştirilerine yer verilmiştir.