From Transnational Islamic Movements to Individual Religiosity: The Crisis of Religious Authority in Western European Muslim Communities

İslam, son on yıllarda Batı Avrupa ülkelerinde biçim olarak evrilmiştir; kurumsallaşma ve resmi temsil eksikliği, farklı ideolojik eğilimler, hareketler ve dini örgütlerin ortodoksilik için rekabet etmesine olanak tanır. Bu makale, son otuz yılda Batı'daki İslami topluluklar içindeki önemli dini eğilimlerin gelişimini sentezlemeyi ilk olarak önermektedir. Büyükelçilik İslamı, ulusötesi dini hareketler ve genellikle gençler tarafından yönlendirilen ve çoğunlukla İslami örgütlerden bağımsız yeni yerel taban dernekleri tarafından temsil edilen baskın İslami eğilimlerin üçlü dönemlendirilmesini taslaklar. Çalışma, bu üç adımın çeşitli Avrupa ülkelerinde ortak bir evrimi temsil ettiğini değerlendiriyor. Makale ilk olarak göçmenlerin İslamı ile Tablighi, Müslüman Kardeşler ve çeşitli Selefilik akımları gibi ulusötesi dini kuruluşlar tarafından teşvik edilen İslam arasında ayrım yapılmasını savunur. İkincisi, bu ulusötesi hareketlerin ve onları destekleyen örgütlerin, Müslüman vatandaşların hem ulusötesi dini hareketlerden hem de yabancı dini kuruluşlardan tamamen bağımsız birçok İslami dernek ve hayır kurumu kurması nedeniyle zaten büyük ölçüde etkisini kaybettiğini gösteriyor. Sıklıkla reformizmle ilişkilendirilen bu eğilim, önceki dini kurumlarla dini ve ideolojik bir kopuş anlamına gelir. İslam'da küresel bir otorite krizi, dini bilgi kaynaklarının çeşitlenmesi ve çoğaltılması ve son olarak dindarlığın bireyselleştirilmesi gibi farklı faktörler göz önünde bulundurulmalıdır; böylece ulusötesi İslami hareketlerin egemenliğinden dini aktörlerin ve ideolojilerin çoğalmasına geçişi anlamaya yardımcı olur. Son olarak, bu makale, İslam'ı Batı'da anlamanın yeni yollarını keşfetmek ve İslami düşünce okulları, ideolojiler, teoloji ve aktivizm okulları arasındaki en son etkileşimleri anlamak için daha fazla araştırma yapılmasını teşvik etmeyi amaçlamaktadır